Asset Publisher
GRODZISKO
GRODZISKO
GRODZISKO
Grodzisko to zlokalizowane jest na przełomowym, południowym odcinku doliny Odry, łączącym dwie równoleżnikowe pradoliny. Stanowisko zlokalizowane jest na cyplu, którego wysokość sięga do 38,5 m. Północną i zachodnią granice stanowiska wyznaczają strome stoki natomiast od południa otacza je stromościenny parów będący jedyną na przestrzeni kilku kilometrów formą morfologiczną, wzdłuż której można było wygodnie przedostać się z wysoczyzn na dno doliny Odry. Z uwagi na naturalne uwarunkowania obronne, osada została ogrodzona wałem ziemnym wyłącznie od strony zachodniej, w miejscu wąskiego przesmyku. Umocnienie ziemne najszersze i najwyższe jest w części północnej i obniża się ku południu, gdzie półkoliście zakręca ku wnętrzu założenia. O istnieniu grodziska w Bobrownikach zdawano sobie sprawę już w XVIII w. Zostało ono oznaczone toponimem Schloss Berg (niem.) na archiwalnych mapach Śląska autorstwa Ludwika Wilhelma Reglera z lat 1764-1770 oraz mapa topograficznych Urmesstischblätter von Preußen z 1824 r. i późniejszych wydawanych w serii Messtichblätter. W części niemieckich opracowań grodzisko lokuje się w nieistniejącej miejscowości Kukave. Archeolodzy zainteresowali się reliktami grodu pod koniec XIX w. i na początku XX w., kiedy to z terenu stanowiska zabrano zabytki ceramiczne, które przed wojną znajdowały się w prywatnych kolekcjach, a po wojnie zostały uznane za zaginione. Inspekcji i pomiaru grodu dokonano w 1908 r. oraz latach 30. XX w. i na podstawie tych wstępnych prospekcji zostało włączone do kartoteki grodzisk śląskich M. Hellmicha. Do lat 70. XX w. na stanowisku nie przeprowadzono żadnych prac wykopaliskowych, a w starszej literaturze występuje jako grodzisko o nieznanej chronologii. W 1971 r. na zlecenie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Archeologicznych w Zielonej Górze przeprowadzono badania sondażowe, podczas których określono chronologię osady na okres halsztacki C (lata 800 – 620 p.n.e.). W ramach badań powierzchniowych prowadzonych przez archeologów z Muzeum Archeologicznego Środkowego Nadodrza w Zielonej Górze, na terenie grodziska odkryto materiał ceramiczny pochodzący okresu halsztackiego (800-450 p.n.e.) oraz z fazy C wczesnego średniowiecza (800-950 n.e.). W 2017 r. na obszarze grodziska i w jego bliskim sąsiedztwie wykonano serię wierceń ręcznych, których celem było ustalenie litologii powierzchownych utworów geologicznych, miąższości warstw we śladami antropogenicznymi oraz określenie materiału z jakiego został wzniesiony wał ziemny. Na podstawie wyników badań ustalono, że został on wzniesiony z piasków z domieszką humusu zebranego po jego obu stronach. Przyjmuje się, że w części północnej, zachowana wysokość wału wynosi 300 cm natomiast w części południowej 240-260 cm. Analiza C14 węgli drzewnych znalezionych w odwiertach pozwala zakładać, że wał wzniesiono pomiędzy latami 1858-1506 p.n.e., a 38-130 n.e., co uprawdopodobniałoby datowanie najstarszej fazy zasiedlenia grodziska na okres funkcjonowania łużyckich pól popielnicowych. Kwestią otwartą pozostaje zasiedlenie stanowiska we wczesnym średniowieczu. Jednakże z uwagi na historyczne znaleziska z tego okresu w obrębie osady, należy założyć, że z uwagi na naturalne warunki obronne oraz wniesione przez wcześniejsze społeczności umocnienia, także w średniowieczu miejsce to stanowiło ważną warownię.
Źródło: